Wereldwijd ging in 2025 ruim 7 miljoen hectare bos verloren. Dat is 15 procent minder dan een jaar eerder, maar onvoldoende om de internationale doelstelling voor 2030 te halen. Dat blijkt uit de nieuwste Forest Declaration Assessment. Voor de houtbouwsector onderstreept het onderzoek het belang van aantoonbaar duurzame houtketens.
De wereldwijde ontbossing is in 2025 flink afgenomen. Toch is er nog geen sprake van een structurele ommekeer. Wereldwijd verdween ruim 7 miljoen hectare bos, blijkt uit de Forest Declaration Assessment 2026, die op 13 oktober is gepubliceerd. Daarmee ligt het verliestempo nog altijd 70 procent boven het niveau dat nodig is om de wereldwijde bosdoelen voor 2030 te halen.
De daling van 15 procent ten opzichte van 2024 is de grootste jaarlijkse afname sinds de referentieperiode 2018-2020. Maar volgens de onderzoekers is één beter jaar onvoldoende om te kunnen spreken van een blijvende trend. De vooruitgang is bovendien geconcentreerd in een beperkt aantal landen. Of de verbetering standhoudt, hangt onder meer af van effectief bosbeheer, handhaving en de economische prikkels die ontbossing aanjagen.
Ruim 10 miljoen hectare achterstand
De achterstand op de internationale doelstellingen is inmiddels aanzienlijk. Sinds 2021 is het wereldwijde bosverlies 10,7 miljoen hectare groter dan het zou zijn geweest wanneer de wereld op koers was gebleven voor de doelen van 2030. Dat is een oppervlakte die volgens de onderzoekers nog bos zou zijn geweest als het verlies volgens het afgesproken traject was teruggedrongen.
De Forest Declaration Assessment volgt de voortgang richting internationale afspraken om ontbossing en bosdegradatie uiterlijk in 2030 te stoppen en waar mogelijk om te keren. De jaarlijkse analyse kijkt niet alleen naar het verdwijnen van bos, maar ook naar de kwaliteit van resterende bossen, natuurherstel, productieketens, financiering en de bescherming van landrechten.
De cijfers maken duidelijk dat het terugdringen van ontbossing niet uitsluitend een kwestie is van meer bomen planten. Ook het voorkomen van bosverlies, het tegengaan van aantasting en het aanpakken van de economische oorzaken zijn noodzakelijk.
Bosdegradatie blijft een probleem
Naast ontbossing vormt bosdegradatie een belangrijke bedreiging. Daarbij blijft het bos als zodanig bestaan, maar gaat de ecologische kwaliteit achteruit. Dat kan bijvoorbeeld gebeuren door branden, houtkap, droogte of andere verstoringen.
In 2025 nam de degradatie van tropische vochtige bossen met 34 procent af tot 3,5 miljoen hectare. De daling volgde op de uitzonderlijk hoge verliezen in 2024, toen branden een belangrijke rol speelden. Toch lag de degradatie nog boven het niveau dat nodig is om de doelstellingen voor 2030 te halen. Bovendien verslechterde de situatie in delen van tropisch Afrika.
Bosdegradatie is ook relevant voor de koolstofopslag en biodiversiteit. Een bos dat overeind blijft, is niet automatisch een gezond bos. Aantasting kan de ecologische veerkracht verminderen en het gebied kwetsbaarder maken voor verdere schade en uiteindelijk volledige ontbossing.
Wat betekent dit voor houtbouw?
Voor de houtbouwsector zijn de onderzoeksresultaten aanleiding om kritisch te blijven kijken naar de herkomst van bouwmaterialen. Hout is een hernieuwbare grondstof, maar de milieuprestatie ervan hangt mede af van de manier waarop het bos wordt beheerd, geoogst en hersteld.
Houtbouw kan bijdragen aan het verminderen van de klimaatimpact van de gebouwde omgeving. Daarvoor is het wel van belang dat hout afkomstig is uit verantwoord beheerde bossen en dat de herkomst door de keten heen aantoonbaar is. Een verschuiving van beton en staal naar hout is op zichzelf geen garantie voor natuurwinst wanneer de winning van het hout gepaard gaat met ontbossing of ernstige bosdegradatie.
Voor opdrachtgevers, architecten, aannemers en houtbouwbedrijven betekent dit dat herkomstinformatie en ketentransparantie een wezenlijk onderdeel zijn van materiaalkeuzes. Certificering, traceerbaarheid en zorgvuldige inkoop kunnen helpen om risico’s te beperken. Daarbij blijft het nodig om onderscheid te maken tussen legaal gewonnen hout en hout waarvan de productie ook daadwerkelijk bijdraagt aan verantwoord bosbeheer.
De beoordeling van de volledige keten wordt bovendien steeds belangrijker. Niet alleen de houtproducent, maar ook de verwerker, leverancier en uiteindelijke afnemer spelen een rol bij het voorkomen dat producten met een risicovolle herkomst op de markt komen.
Financiering en regelgeving blijven achter
De onderzoekers wijzen erop dat de vooruitgang kwetsbaar blijft zolang de financiële en economische prikkels onvoldoende veranderen. Er gaat wereldwijd meer publieke financiering naar bosbehoud, maar die bedragen vallen nog altijd in het niet bij subsidies en investeringen die mogelijk bijdragen aan bosverlies.
Ook het bedrijfsleven heeft volgens de beoordeling nog stappen te zetten. Toezeggingen over ontbossingsvrije productieketens leiden niet vanzelf tot aantoonbare resultaten. Daarvoor zijn controleerbare afspraken, transparantie en effectieve handhaving nodig.
Voor de houtbouwsector raakt dit aan een bredere opgave: de groeiende vraag naar biobased bouwmaterialen moet samengaan met een verantwoord aanbod. Dat vraagt om betrouwbare ketens, heldere eisen aan de herkomst en samenwerking tussen bosbeheerders, producenten, leveranciers en bouwpartijen.
Een daling is nog geen trendbreuk
De Forest Declaration Assessment 2026 laat zien dat vooruitgang mogelijk is. De daling van de ontbossing in 2025 bewijst dat veranderingen in beleid en handhaving verschil kunnen maken. Tegelijkertijd blijft de wereld ver verwijderd van het tempo dat nodig is om de doelen voor 2030 te realiseren.
Voor houtbouw is de boodschap daarmee tweeledig. De inzet van hout kan onderdeel zijn van een duurzamere bouwsector, maar de voordelen moeten worden onderbouwd met verantwoord bosbeheer en een transparante herkomst. De verdere opschaling van houtbouw vraagt daarom niet alleen om voldoende grondstoffen, maar ook om zekerheid over de manier waarop die grondstoffen worden geproduceerd.
De komende jaren moeten uitwijzen of de recente daling het begin is van een structurele ommekeer. Zonder blijvende bescherming van bossen, effectieve regelgeving en een verschuiving van financiële prikkels blijft het risico bestaan dat de vooruitgang tijdelijk is.
Bron: Forest Declaration Assessment, Forest Declaration Assessment 2026, gepubliceerd op 13 oktober 2026.








